Geveld door een hartritmestoornis

Hoe Hart4All een stuk bijdraagt aan mijn herstel na een hartritmestoornis. Ik ben Hans van Berkel, 63 jaar en woonachtig in Boxtel.

Bij mij beginnen mijn herinneringen weer op 2 november 2020.

Als ik mijn ogen open doe staan er wat mensen in een witte jas of uniform naast mijn bed. En de eerste vragen die ik krijg zijn: “Weet u waar u bent en weet u ook waarom?”

Ik antwoord dat gezien de omgeving ik in een ziekenhuis lig, maar waarom ik daar ben weet ik niet. Dat van het ziekenhuis wordt bevestigd en een arts vertelt dat ik opgenomen ben na een hartritmestoornis. En verder wordt daar niet op ingegaan. Wel wordt uitgelegd dat ik voorlopig in bed moet blijven, regelmatig gecontroleerd ga worden en dat het kastje dat op bed ligt een externe pacemaker is.

Ik hoor het allemaal aan, maar heb verder geen idee of een hartritmestoornis ernstig is of niet, ik ben wel helder maar heb niet zoveel energie. In de dagen daarna kom ik stukje bij beetje te weten wat er is gebeurt. Ik zelf heb daar tot dit moment helemaal niets van meegekregen.

Wat ik hierna vertel is dan ook van horen zeggen, waarbij ik uit de verschillende verhalen van het bezoek, de informatie die ik opmaakte uit de gesprekken in het ziekenhuis en later de reacties uit appjes en mail, die periode voor een groot deel heb kunnen reconstrueren.

We gaan terug naar woensdag 28 oktober 2020

Vanwege corona werk ik al maandenlang thuis en mijn vrouw is op de woensdag voormiddag, actief als vrijwilligster. Ik ben ’s morgens even bij onze oudste zoon langs geweest om een lamp te repareren. Na de lunch hebben mijn vrouw en ik een afspraak bij een bank in Tilburg. Wij komen daar rond de klok van twee uur binnen en vanwege de coronamaatregelen moeten we onze handen desinfecteren.

Mijn vrouw zegt: “Als oudste mag jij eerst.” En nadat ik mijn handen heb ingesmeerd zak ik in elkaar. Mijn vrouw ziet het gebeuren en het eerste wat ze denkt is: “Oh nee zijn hoofd.” Zij probeert mij nog deels op te vangen, zodat mijn hoofd niet op de grond valt. Op dat moment ziet zij direct dat ik heel bleek wordt en merkt ze dat de ademhaling is gestopt. Zij realiseert zich dan dat het helemaal niet goed is en kijkt rond of iemand kan helpen. Een medewerkster van de bank komt polshoogte nemen van wat er gebeurt. Waarop mijn vrouw zegt dat ze 112 moet bellen.

Ik lig bij de bank binnen, net voorbij de ingang. Dus iedereen die bij de bank moet zijn moet daarlangs. Er komt een mevrouw binnen die wel ziet dat er iemand ligt, maar dat er al iemand bij is en loopt door om haar bankzaken te gaan doen, met de gedachte dat het wel iets van een flauwte zal zijn. Tot ze mijn vrouw hoort roepen “Hij ademt niet meer.” Ze ziet dat mijn vrouw met reanimeren begint  en zij bedenkt zich verder niet en komt mijn vrouw helpen. Tussendoor vraagt mijn vrouw of er een AED is en of 112 al gebeld is.

Wat later komt een apotheker samen met een apothekersassistente, van de apotheek die tegenover de bank ligt, binnen. Vanuit de bank zijn ze bij de apotheek gaan vragen of daar een BHV’er aanwezig was. De apotheker en de assistente brengen de AED mee en nemen de reanimatie over van mijn vrouw en die mevrouw die was komen helpen.

Na enige tijd komt eerst een aantal politieagenten binnen voordat de rest van de hulpdiensten arriveren en het reanimeren overnemen. Mijn vrouw wordt vanaf dat moment door een politieagent een beetje op afstand gehouden en die houdt haar continue in de gaten. Het ambulancepersoneel is dan nog een hele tijd met mij bezig. Als duidelijk wordt dat ik naar het ziekenhuis vervoerd ga worden, vraagt de agent aan mijn vrouw of ze iemand kan bellen en helpt hij haar met de telefoon. Hij regelt ook dat, ondanks de coronaregels, mijn vrouw gebruik kan maken van een kantoor zodat ze even uit de drukte, “rustig” met onze oudste zoon kan bellen.

Als ik na de ambulance gebracht wordt, krijgt mijn vrouw te horen dat het beter is dat zij niet mee gaat met de ambulance omdat beide aanwezige artsen mee moeten en ik met de hoogste spoed vervoerd ga worden. Op dat moment worden door de politie al op verschillende plekken kruisingen afgezet voor een ongehinderde doorgang. Volgens het verslag heb ik gedurende de rit van de bank naar het ETZ Tweesteden nog 5 maal een schok toegediend gekregen voordat ik binnen gebracht werd.

Mijn vrouw wordt ondertussen door de politieagent in de andere auto van de ambulancedienst naar het ziekenhuis gebracht. Nadat ik overgedragen ben aan de specialisten van het ziekenhuis, komt de ambulancebroeder de folder en een armbandje van Hart4All naar mijn vrouw brengen. Ondertussen is ook mijn oudste zoon in het ziekenhuis aangekomen en kunnen ze alleen maar afwachten.

In het ziekenhuis word ik na eerste onderzoek, direct naar een operatiekamer gebracht omdat men zo snel mogelijk wil dotteren. De cardioloog heeft dit ook aan mijn vrouw verteld en daarbij aangegeven dat deze ingreep toch minimaal wel een uur kon duren.

Het was dan ook schrikken toen de cardioloog al na ongeveer een kwartier terug kwam. Zo snel, dat kan nooit goed bericht zijn. Maar het bleek mee te vallen. De kransaders waren schoon, dus was dotteren helemaal niet nodig. Bleef daarna wel de vraag waar die hartstilstand door veroorzaakt zou kunnen zijn.

Voor het moment zelf was het minder belangrijk, eerst moest ik stabiel worden. Diezelfde dag nog ben ik overgeplaatst van het ETZ Tweesteden naar de IC in het ETZ Elisabeth.

Op de IC ben ik eerst twee dagen in een kunstmatige slaap gehouden. Vanaf dat moment is de medicatie stap voor stap vermindert, daardoor leek ik wel bij en was ook aanspreekbaar. In die periode heb ik onrustige momenten gehad en heb ik, bijvoorbeeld tijdens dat er bezoek aan het bed was, een hele tijd aan een stuk liggen praten op een manier die men niet van mij gewend was. Ikzelf weet hier helemaal niets van. Maandag 2 november 2020 was de medicatie helemaal afgebouwd en gingen men kijken of ik wakker werd, zelfstandig zou kunnen ademen en of het hart zelfstandig zou blijven kloppen.

En dat is de dag dat ik mijn ogen heb geopend en vanaf dat moment ook weer alles kan herinneren. Diezelfde avond nog ben ik terug gebracht naar het ETZ Tweesteden waar ik nog een dag op de High Care (HC) heb gelegen voordat ik naar de afdeling Cardiologie werd overgeplaatst. Op die afdeling is mijn verdere herstel gestart.

Ik mocht uit bed en voorzichtig met een rollator een stukje op de gang lopen. Dat ging voetje voor voetje met best wel veel pijn. Vanwege de reanimatie had ik problemen met ademhalen omdat ik zoveel pijn op de borstkas had. Staan en lopen viel ook zwaar tegen omdat ik bijna geen kracht in de benen meer had. In het verder verloop van die week heb ik de rollator weer opzij kunnen zetten en mocht ik van de fysiotherapeut de hele gang van de afdeling, zelfstandig op en neer lopen. Maar daar werd door de verpleging al snel op ingegrepen, ik mocht wel stukjes lopen, maar zeker niet elk uur en ook alleen als ik tussendoor zou rusten.

Na verschillende onderzoeken kreeg ik te horen dat ik een ICD geïmplanteerd zou krijgen die mijn hart controleert, synchroniseert en indien nodig een schok kan toedienen. Maandag 9 november is de ICD geplaatst en dinsdag 10 november mocht ik, nadat de ICD gecontroleerd was, naar huis waar ik verder moet herstellen.

Toen ik een week of twee thuis was, vertelde mijn vrouw over de folder en het armbandje van Hart4All. Ikzelf had daar verder niets van meegekregen of eerder van gehoord. In die eerste weken was ik daar nog niet zo mee bezig, ook lukte het nog niet om langere tijd achter de computer te zitten vooral omdat ik mij maar kort kon concentreren. Maar langzaamaan gaat het beter en krijg ik steeds meer mee van wat er allemaal gebeurd is en realiseer ik mij meer en meer hoeveel geluk ik op die 28e oktober heb gehad en ga ik op onderzoek uit. Ik lees de folder van Hart4All en bezoek de website, waar ik de ervaringen lees die daar staan.

Ik merk ook dat de reanimatie op mijn vrouw heel veel impact heeft gehad en dat het goed is om er samen steeds over te blijven praten. In die periode ook, krijgt onze jongste zoon via Facebook Messenger vragen over mijn herstel. Degene die contact zoekt blijkt een van de personen te zijn die bij de reanimatie was betrokken. En omdat wij merkten dat het ons hielp om over de reanimatie te praten, hebben wij toen besloten om ons bij Hart4All te registreren om op deze manier mogelijk contact te krijgen met de hulpverleners, mochten die zich ook aangemeld hebben.

Na deze stap heb ik daarna ook via Facebook gezocht naar de persoon die via onze zoon contact gezocht had en daar had ik toen direct succes mee. Wij hebben diezelfde avond, via de chat contact gehad, waarbij duidelijk werd dat zij al wel op de hoogte was gebracht en gehouden via een groeps-app van het winkelcentrum. Een medewerkster van de bank belde sinds het voorval, wekelijks met mijn vrouw om te informeren hoe het met mij ging en deelde deze informatie via die WhatsApp groep. Daardoor waren ze bij de apotheek wel op de hoogte dat het een geslaagde reanimatie was geweest.  Maar de genoemde apothekersassistente wilde heel graag rechtstreeks contact, om zelf te horen hoe ik het eraf gebracht had en hoe het met het verdere herstel ging. Het was voor haar de eerste echte reanimatie geweest en het had heel veel indruk op haar gemaakt.

Via Hart4All had ik inmiddels een bevestiging gehad met daarbij drie emailadressen van hulpverleners die zich ook geregistreerd hadden.

Ik bleek op dat moment nog wel meer tijd nodig te hebben voordat ik zover was om contact te zoeken met deze hulpverleners. Maar nu heb ik deze mensen alle drie via de email benadert en verteld wie ik ben en hoe ik het eraf gebracht heb. Het was via deze weg de eerste mogelijkheid om ze op een persoonlijke manier te bedanken. Uit de eerste reacties terug, merk ik dat zij wel blij zijn met het contact. Ook die mevrouw, die de bank was binnengekomen en toen met de reanimatie heeft geholpen, bleek voor het eerst te hebben gereanimeerd. Zij schreef in haar antwoord, dat ze zich altijd afgevraagd had of ze niet zou “bevriezen” of dat ze direct zou starten, maar op het moment zelf is zij direct mee aan de slag gegaan.

Wij, mijn vrouw, onze kinderen en ik zijn ontzettend blij dat die mensen er op dat moment waren en dat ik het ondanks alles goed vanaf gebracht heb, doordat er zonder aarzelen direct gehandeld is.

Wij zijn ook wel heel blij met de mogelijkheid die Hart4All biedt om zo contact te leggen tussen patiënt en hulpverlener(s).