Ervaringen

Paul Evers kreeg een levensbedreigend ongeluk.

Het was Carnaval 2012 toen ik werd aangereden door een vrachtwagen. Ik had de hele dag op de carnavalswagen gestaan en was daarna op een feestje beland. Na het feestje besloot ik via de snelste route naar huis te lopen. Ik stak hierbij de N65 over en daar ging het mis. Ik werd aangereden door een vrachtwagen en in het ziekenhuis constateerde ze dat mijn linkerarm en been waren verbrijzeld. Daarnaast had ik een hersenkneuzing, een klaplong en een schedelbasisfractuur. Ik lag 5 weken op de IC, 2 maanden op de verpleegafdeling in het ziekenhuis en daarna moest ik revalideren in een revalidatiekliniek. In december 2012 was ik uitbehandeld in de kliniek.

Ik wist van de vrachtwagenchauffeur wel dat er een vrouw mij had geholpen. Maar voor de rest hadden we niks over een andere hulpverlener gehoord. Precies één jaar na het ongeval kwam mijn vader er per toeval achter via de getuigenverklaringen in het verzekeringsdossier. Daar stond een naam en adres van de hulpverlener in. We zijn dezelfde dag nog met een bloemetje en doosje bonbons langs gegaan. Ik wilde hem graag laten zien dat het goed met me ging en dat ik het had overleefd. Het ontmoeten van mijn hulpverlener bracht me een soort voldoening, want hij had zich ook elke dag afgevraagd hoe het met mij ging. Met het vinden van mijn hulpverlener vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Door de komst van Hart4ALL hoeven slachtoffers niet meer te zoeken naar hun hulpverleners.”


Chris Baelemans kreeg in april 2012 een hartstilstand. Zijn vrouw Eveline schakelde eerste hulp in.

Eveline: “Chris lag net in bed toen hij het heel benauwd kreeg en buiten bewustzijn raakte. Zijn ademhaling werd steeds minder. Geschrokken belde ik mijn moeder, omdat ik het 112-nummer niet meer wist. Zij kwam onmiddellijk en startte met reanimeren. Na enkele minuten kwam het AED team. Zij namen het reanimeren over en vijf minuten later kwamen een ambulance en een politiewagen. De hulpverleners hebben twintig minuten gereanimeerd. Ook hebben ze acht stroomstoten toegediend. Hierna kreeg Chris weer hartritme en kwam zijn ademhaling weer op gang.”

“Met elkaar kunnen praten is de basis voor het verwerken”

Chris: “Zelf weet ik er helemaal niets meer van. Ik ben twee weken uit mijn geheugen kwijt. Het is onwerkelijk, het lijkt alsof het niet is gebeurd. Ik heb geluk gehad dat Eveline bij me was op die avond. Stel dat ik midden op straat die hartstilstand had gekregen, dan had een onbekende me geholpen en had ik achteraf niet geweten wat er gebeurd was. Je wil toch een juiste voorstelling van de feitelijkheden. Eveline heeft mij wel honderd keer verteld wat mij is overkomen.”

Eveline: “Voor ons beiden helpt het dat wij er samen over kunnen praten. Dat is een belangrijk onderdeel, zo niet de basis, voor het verwerken. Iedereen zou die kans moeten krijgen. Hart4ALL maakt het mogelijk dat elke hulpverlener of slachtoffer die kans ook echt krijgt.”

 


Maryse Rasenberg verloor in 2009 haar vader na een reanimatie.

“Voor het eerst sinds jaren was ik een weekje alleen weg. Ik volgde op Terschelling workshops voor mijn werk, mijn man en kinderen waren thuis. ’s Ochtends sprak ik mijn vader nog om hem te feliciteren met zijn verjaardag. Later op de dag kreeg ik een telefoontje dat mijn vader een hartstilstand had gekregen. Hij was met mijn moeder onderweg in de auto. De auto heeft hij nog langs de kant van de weg kunnen zetten, daarna ging het mis. Mijn moeder heeft om hulp geroepen en uiteindelijk bij mensen aangebeld. Zij hebben geholpen en de ambulance gebeld.

Ondertussen zat ik ver weg van alle hectiek. Achteraf hoorde ik van mijn man wat er die dag gebeurd was. De details ken ik niet. Mijn moeder vond het lastig hierover te praten. Zelf heb ik niet de behoefte gehad meer te weten te komen: ik kan me er wel een voorstelling van maken hoe mijn vader uiteindelijk is overleden.

“Hart4ALL neemt drempel weg tussen slachtoffers en helpers”

De mensen, die mijn moeder hebben geholpen, heb ik nooit meer gesproken. Achteraf vraag ik me wel eens af hoe zij de bewuste dag hebben ervaren. Maar je moet dan toch over een drempel heen om die mensen te benaderen. Het is vaak ook zoeken naar een speld in een hooiberg. Hart4ALL neemt deze drempel weg, met één klik op de knop kun je met elkaar in contact komen.”


Inge Graziano is aangesloten bij HartslagNu.

HartslagNu is een initiatief waarbij vrijwillige hulpverleners met een reanimatiecertificaat via een sms een oproep krijgen als iemand in de buurt een hartstilstand krijgt. Als vrijwillige hulpverlener weet Inge vaak niet hoe het met het slachtoffer afloopt.

“Sinds één jaar ben ik aangesloten bij HartslagNu. Ik heb in het afgelopen jaar drie reanimatie-oproepen gehad. Wanneer ik een oproep-sms krijg, giert de adrenaline door mijn lijf. Ik ben binnen enkele minuten bij het slachtoffer ter plaatse. Eerder dan de ambulancedienst. Samen met andere vrijwillige hulpverleners uit de buurt, die ook opgeroepen zijn, begint het reanimeren. We werken echt als team.

“Als ik weet hoe het met het slachtoffer afgelopen is, geeft me dat rust.”

Als je bij het reanimeren merkt dat het slachtoffer weer hartslag krijgt, geeft dat zo’n goed gevoel. Als het niet goed gaat met het slachtoffer voel je mee met het intense verdriet van de familie. Zodra de ambulance het slachtoffer heeft opgehaald, sta je er als vrijwillige hulpverleners wat hulpeloos bij. Iedereen uit het ‘vrijwillige team’ gaat weer zijn eigen weg. Je bent samen emotioneel betrokken bij de gebeurtenis, maar je gaat alleen verder.

Ik weet eigenlijk nooit hoe het afloopt met het slachtoffer. Ik ben nuchter aangelegd, maar het reanimeren van iemand heeft echt impact. Als ik weet hoe het met het slachtoffer afgelopen is, geeft me dat rust. Met Hart4ALL kan dit bereikt worden.”